slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 4 slideshow 5 slideshow 6 slideshow 7 slideshow 8 slideshow 9

Ιστορία

Ο Μουντάδος είναι ένα από τα 47 παλιά χωριά της Τήνου (Κυκλάδες Ελλάδα) και βρίσκεται εδώ και 1.000 τουλάχιστον χρόνια(1) στους δυτικο

Έγγραφα του 1844 που αναφέρονται στην ανέγερση του Αγίου Ιωάννου Μουντάδου. (από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους)

  1. Η Αμόλυντος στην ΚαρυάΗ Αμόλυντος στην ΚαρυάΓεώργιος Κονταρίνης (1720 περ. – 1758), ιερέας και αγιογράφος. Υπέγραφε με υπερηφάνεια για την Μουνταδιανή του καταγωγή: ’’υποτυπώθην  παρά του Γεωργίου του εκ Μοντάδου και γόνου Κονταρίνου’’. Έργα του είναι: Η Θεοτόκος ένθρονος  (1725) ιδιοκτησίας Τσαλίκη, Χριστός Παντοκράτωρ (1737) ν. Αγίου Δημητρίου – Μάρπισσα Πάρου, η Αμόλυντος (1746) ν. Παναγίας - Καρυά Τήνου(1)ο Χριστός Παντοκράτωρ και η Παναγία του Πάθους ν. Βουρνιώτισσας – Βουρνά Τήνου. Επίσης θεωρούνται δικά του έργα και οι εικόνες του Χριστού στους ναούς του Αγίου Ιωάννου, της Παναγίτσας και του   Αγίου Αθανασίου - Μουντάδος Τήνου, η  Παναγία του Πάθους  ν. Αγίου Ιωάννου – Μουντάδος Τήνου, ο άγιος Νικόλαος ν. Αγίου Νικολάου – Μουντάδος  Τήνου.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  
  2. Ιωάννης Πλατύς (1838 – 1928), χαράκτης και ξυλογλύπτης, με ιδιαίτερη ικανότητα  στη Μικρογλυπτική. Έργα του βρίσκονται σε πολλές μονές του Αγίου Όρους, στη Μονή του Σινά, ενώ μια μεγάλη συλλογή ξυλόγλυπτων βρίσκεται στην Έκθεση Κειμηλίων του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας Τήνου(2).                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

  3. Εμμανουήλ Λαμπάκης (1859 – 1909), ζωγράφος και αγιογράφος. Σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας και στην Ακαδημία του Μονάχου με καθηγητή τον Νικόλαο Γύζη. Διορίστηκε καθηγητής του Αρσακείου Λάρισας και από το1903 ως το 1909 καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας(3).Ήταν ο πρώτος που πρότεινε και ενίσχυσε την ιδέα της ιδρύσεως καλλιτεχνικής εταιρείας στην Αθήνα, ενώ σε δική του πρωτοβουλία και στις επίμονες προσπάθειές του οφείλεται η ίδρυση της Εθνικής Πινακοθήκης(4)Έργα του: Ο σιδηρουργός, Ορφανή τσιγγάνα, Ο γέρος, Η νύφη, Το τάμα, Η μοναχή, Η χαρτορίχτρα, Πεντηκοστή κ.α.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          Η μοναχήΗ μοναχήΟ σιδηρουργόςΟ σιδηρουργόςΤοπίοΤοπίο                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     4.Ιωάννης Λαμπάκης (1851 -1916), πρωτοπόρος φωτογράφος της εποχής του και μετέπειτα ιερέας(5).Με τη φωτογραφία ασχολήθηκε γύρω στα 1870. Το 1873 συνεργάστηκε με τον Ε. Φιλιππίδη, φωτογραφίζοντας βυζαντινά χειρόγραφα και εκκλησιές, πιθανότατα για λογαριασμό του αδελφού του Γεωργίου Λαμπάκη. Το 1880 έγινε συνεταίρος με τον κορυφαίο φωτογράφο εκείνης της εποχής  Φίλιππο Μαργαρίτη.  Ήταν ο Επίσημος Φωτογράφος των Α’ Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 της Αθήνας(6).                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        


1. Μαν. Χατζηδάκη ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ.

2. Στέφ. Δελατόλα ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡ. ΠΛΑΤΥΣ.

3. Στέλιος Λυδάκης ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΖΩΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΩΝ.

4. Από τη Βικιπαίδεια

5. Αρχείο Λαμπάκη.

6. Στέφ. Δελατόλα ΑΔΕΛΦΟΙ ΛΑΜΠΑΚΗ. 

  • Ο ιερομόναχος και δάσκαλος Ιωσήφ Πλυτάς(1).
  • Ο καπετάν Αναστάσης Μουνδαδιανός(2) (σ.σ Μουνταδιανός).

Και  οι δυο, αγωνίστηκαν ηρωικά στην πολιορκία της Καρύστου (1821), ο π. Ιωσήφ μάλιστα γύρισε τραυματισμένος κι οι πληγές του, λόγω των σχεδόν ανύπαρκτων  ιατρικών μέσων της εποχής, παρέμειναν ανοικτές για πολλά χρόνια(3).

 

  • Θεόδωρος Παξιμάδης(4) μεγαλέμπορος στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, από τα πρώτα μέλη της Φιλικής Εταιρείας (1814).
  • Μιχαήλ Παξιμάδης(5), «Κύριο μέλος» της Α΄ τοπικής διοίκησης της Τήνου το 1836.
  • Ιωάννης Παξιμάδης(6), «Κύριο μέλος» της Α΄ τοπικής διοίκησης της Τήνου το 1836 και πληρεξούσιος της Τήνου στις εθνοσυνελεύσεις του Άστρους (1823) και της Επιδαύρου (1826). 
  • Ιάκωβος Παξιμάδης(7), (1788-1884). Από νεαρή ηλικία ο Ιάκωβος Παξιμάδης αφιερώθηκε στην υπηρεσία του αγώνα. Διετέλεσε επίσης Πληρεξούσιος σε όλες σχεδόν τις Εθνικές Συνελεύσεις, Βουλευτής, Πρόεδρος της Βουλής (1876), και σε άλλες ανώτατες δημόσιες υπηρεσίες. Τιμήθηκε με το παράσημο των ανωτέρων Ταξιαρχών.
  • Φραντζέσκος Μιχ. Παξιμάδης(8), «Αρχηγός των αρμάτων της νήσου Τήνου». Ξοδεύοντας όλη του την (πολύ μεγάλη) περιουσία, στρατολόγησε στρατιωτικά σώματα και σαν αρχηγός τους πήρε μέρος στις πολιορκίες της Τριπολιτσάς του Άργους και της Ακροκορίνθου, καθώς επίσης και στην εκστρατεία προς βοήθεια της Σάμου. Η τότε υπέρτατη Διοίκηση της Ελλάδας, λόγω των ηρωικών του κατορθωμάτων, τον τιτλοφόρησε (προ του 1823) με τον βαθμό του Ταξίαρχου και τον διόρισε «Φροντιστή του πολέμου της επαρχίας Τήνου».

Αξίζει ακόμα να αναφέρουμε ότι η Μουνταδιανή οικογένεια Παξιμάδη ήταν η ευπορότερη της Τήνου τα προεπαναστατικά χρόνια. Με έξοδά της κτίστηκε ο ναός των Τριών Ιεραρχών στη Χώρα και το προς βορρά διπλανό κτίριο για σχολείο. Ήταν το πρώτο σχολικό κτίριο της πόλης ως εκείνη την εποχή(9).

  • Αναστάσιος Νάζος (1880-1940) - ξυλουργός και κατόπιν ο πρώτος αεροναυπηγός της Ελληνικής Αεροπορικής Υπηρεσίας. Ο Αναστάσιος (Τάσος) Νάζος του Πέτρου και της Θωμαής καταγόταν από το Μουντάδο από οικογένεια (νερο)μυλωνάδων. Γεννήθηκε γύρω στο 1880 και πήγε φαντάρος σαν ξυλουργός στον Α’ Πόλεμο. Το 1911 η Ελληνική Κυβέρνηση ανέθεσε σε Γάλλους ειδικούς τη δημιουργία της Ελληνικής Αεροπορικής Υπηρεσίας. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας έξι συνολικά Αξιωματικοί στάλθηκαν στη Γαλλία για να εκπαιδευθούν ως χειριστές. Μαζί με αυτούς στάλθηκαν και κάποιοι πολίτες, μεταξύ των οποίων και ο Νάζος, για να εκπαιδευτούν στην τέχνη της αεροναυπηγικής. Γύρισε και δούλεψε στην Ελληνική Αεροπορική Υπηρεσία ως συντηρητής αεροσκαφών. Από την Τήνο έφυγε γύρω στα 1902 και πέθανε στην Αθήνα το 1940. 

1. Επαμ. Γεωργαντόπουλου ΤΗΝΙΑΚΑ.

2.Επαμ. Γεωργαντόπουλου ΤΗΝΙΑΚΑ.

3. Γεώργιος Δώριζας Η ΤΗΝΟΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821

4. Αλεξ. Λαγουρού  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ.

5. Αλεξ. Λαγουρού  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ.

6. Αλεξ. Λαγουρού  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ.

7. Από τη Βικιπαίδεια

8. Επαμ. Γεωργαντόπουλου ΤΗΝΙΑΚΑ. 

9. Γεώργιος Δώριζας Η ΤΗΝΟΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821.