slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 4 slideshow 5 slideshow 6 slideshow 7 slideshow 8 slideshow 9

Εκκλησίες

Παλιά το χωριό λεγόταν Μοντάδος. Ανατολικά του χωριού βρίσκεται το βουνό Κεχροβούνι που εμποδίζει το φως του ήλιου να φανεί από νωρίς το πρωί, κι έτσι η ανατολή του ήλιου φαίνεται πολύ αργότερα. Είναι ένα πανέμορφο παραδοσιακό χωριό που η ηλικία του ξεπερνά τα 1000 χρόνια και το κοσμούν πολλές υπεραιωνόβιες εκκλησίες, στολισμένες με εικόνες και αγιογραφίες του 18ου αιώνα, του Μουνταδιανού αγιογράφου π. Γεωργίου Κονταρίνη. Οι κάτοικοι είναι πολύ φιλόξενοι, χαρούμενοι και στα μεγάλα πανηγύρια του χωριού τους ιδιαίτερα γαλαντόμοι. Σήμερα οι φιλέορτοι φιλοξενούνται στην ενοριακή αίθουσα – πνευματικό κέντρο που πριν 30 χρόνια ανεγέρθη με ευθύνη και δαπάνη του «Συνδέσμου των Απανταχού εκ Μουντάδου Τήνου Καταγομένων».

Έχει ο Μουντάδος ομορφιές

και περισσές τις χάρες!
Παν'από δώδεκα 'κκλησιές
και δεκατρείς καμάρες.
 
Πρωτοκκλησιά ξεχωριστή
ειν'ο Ναός τ'άι Γιάννη.
Του Γεναριού, του Θεριστή,
τα πανηγύρια κάνει.
 
Μαρμαροσκάλιστο σταυρό
κι εικονοστάσι έχει
κι εν'αψηλό καμπαναριό,
μεσούρανα που'ξέχει.
 
Στα θέμελά του αριστερά
κι απ'άξαχα-πετράδι,
φλεβίζουν νάματα-νερά
στο Πέρα το Πηγάδι.
 
Τ'Απάνω Γκζι είναι δάκρυσμα...
Σα δάκρυα, οι στάλες,
Μουνταδιανών, που μάκρυναν
σε πολιτείες άλλες.
 
Κι αν πιεις νερό στου Κάτω Γκζι
την μπακιρένια βρύση,
θα το'στανθείς ως την ψυχή
και θα'χεις ξεραθμήσει.
 
Ειν'οι καμάρες του φτιαχτές,
μια, δυο και τρεις αράδι,
με βόλτα κι όλες σκεπαστές
με τράβα και στεγάδι.
 
Στην κάψα του Καλοκαιριού
έχει η δροσιά τους γλύκα.
Τέτοια δροσιά, ποτές αλλού
στη Γη, δεν ξαναβρήκα.
 
Tα δυο γιοφύρια πέτρινα
κι ακάτω, σα λιβάδι,
η Καγιαμού. Κι απέκει να!
Οι κήποι στο Λαγκάδι.
 
Εδώ τ'αηδόνια κελαηδούν
κι απ'τις αυλές τ'ακούνε
τον Πλάστη σάμπως ν'ανυμνούν,
που στο Χωριό μας ζούνε.
 
Κι από τις πέντε τις μπασιές
που στον Μουντάδο πάνε,
θα βρεις μπροστά τους εκκλησιές
γερά να τις φυλάνε.
 
Στον Λιγαντάδο η Παναγιά
και ο Σταυρός στα Πγάδια,
στην Τράγα ειν'ο άι Λιας
κι ο Αντρέας στα Λαγκάδια.
 
Στην πέμπτη, που'ναι τοξωτή,
ο άι Θανάσης κρίνει,
όποιος το βόλτο της διαβεί,
Μουνταδιανός αν γίνει.
 
Τη στράτα αυτή πορεύτηκα
κι εγώ...μα προς τα έξω,
μικρός. Και ξενιτεύτηκα
χωρίς να το προσέξω.
 
Κι όσο θυμάμαι τις παλιές,
Μουνταδιανές εικόνες,
τόσο θα στάζουν πιο πολλές,
στ'Απάνω Γκζι σταγόνες...

Γιάννης Σιώτης
4.4.2014