slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 4 slideshow 5 slideshow 6 slideshow 7 slideshow 8 slideshow 9

 Το mountados.gr σας καλωσορίζει

 

O Μουντάδος είναι παραδοσιακός οικισμός που χρονολογείται εδώ και 1000 χρόνια. Ηταν αρκετά αναπτυγμένος σε τέχνες και γράμματα. Είναι ένα από τα λίγα χωριά της Τήνου που λειτουργούσε σχολαρχείο. Είναι χωριό της οικογένιας Παξιμάδη, φιλικών της Επανάστασης, όπως και πολλών σημαντικών καλλιτεχνών όπως του Λαμπάκη και Πλατή. Σήμερα είναι ένα γραφικό χωριουδάκι 4 χιλ. από την πόλη της Τήνου με φιλόξενους κατοίκους που εντυπωσιάζει με τα καθαρά πλακόστρωτα δρομάκια του και τα παραδοσιακά σπίτια.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ιστοσελίδα του Μουντάδου είναι πάντα ανοιχτή, για να παραθέσετε το δικό σας υλικό που αφορά το χωριό μας και κυρίως να γράψετε τα σχόλια και τις απόψεις σας στο Βιβλίο Επισκεπτών ή να στείλετε άρθρα ή δημοσιεύσεις στο προσωπικό μας ηλεκτρονικό ταχυδρομείο info@mountados.gr.

Γράφει ο πατήρ Ανάργυρος Σιγάλας
 
 
Για να δημιουργήσει ο Θεός τον άνθρωπο, πήρε κάποια υλικά στοιχεία - η επιστήμη ερευνά για να βρει ποια ακριβώς- και τους έδωσε κάτι από Εκείνον. «Ενεφύσησε πνοήν ζωής».

Δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Δηλαδή ένα ον που δεν βολεύεται στα γήινα, που εξ ορισμού άνω θρώσκει, κοιτάζει ψηλά. Στέκεται όρθιος-το μοναδικό πλάσμα στη γη- και δημιουργεί, προσπαθώντας να φτάσει ακόμη ψηλότερα.

Παίρνει την ξερή πέτρα και φτιάχνει έργα τέχνης. Σκαλίζει το χώμα και παράγει ζωή που τον τρέφει και τον δυναμώνει για να συνεχίσει.

Όσο πιο στεγνός είναι ο τόπος που τον γέννησε, τόσο πιο δημιουργικά τον χρησιμοποιεί για να τον αντιπροσφέρει καθαρό και χωρίς προσμίξεις στον Δημιουργό του ۠ «τα σα εκ των σων».
 

Μένω εκστατικός όταν συνειδητοποιώ - μέσα από τα ακούσματα - ότι τούτο το μικρό χωριουδάκι, που σε πολλούς χάρτες δεν χωράει, χώρεσε μέσα του πολλούς καλλιτέχνες (ζωγράφους, γλύπτες και άλλους) αλλά προπάντων πολλών λογιών σοφούς Μουνταδιανούς, που πήρανε την ξερή πέτρα, την άχρηστη, που την βρήκανε από δω κι από κει και την ζωντάνεψαν. Την έκαναν ξερολιθιά και καρποφόρες «σκάλες» με ταπεινά αλλά και μεγαλειώδη άνυδρα «βιολογικά» προϊόντα για να θρέψουν τη ζωή τους. Πόσο αλήθεια θα στοίχιζαν στη σημερινή εύφορη εποχή μας;

Την έκαναν σπίτια κατάλευκα κι έδειξαν τη φωτεινή ψυχή τους, που αναπαύεται στο ό,τι πιο απλό και γνήσιο. Άσπρο χρώμα και ξερή πέτρα, που μεταμορφώνεται σε καμάρες που οδηγούν τον επισκέπτη μέσα στο χωριό, και γίνονται «βόλτα» μέσα στα σπίτια, που κρατάνε όρθια και ασφαλή τη ζωή.

Το καμπυλωτό αυτό σχήμα, που αγκαλιάζει τον άνθρωπο και τη ζωή του, κυριαρχεί στο χωριό. Λες και βρίσκεσαι στην Αγιά Σοφιά που με τόξα, καμάρες και θόλους, σε κάνει να αισθανθείς μέσα στην αγκαλιά του Θεού.

Δέχτηκαν να συνεργαστούν με τους αέρηδες- τον καπελάτο, τον καρεκλάτο, τον καμπανάτο - για να καθαρίσον τα μυαλά τους από τους λογισμούς κάθε λογής. Κι έγιναν απλοί και γι’ αυτό σοφοί. Πήρε ο αέρας το άχυρο κι άφησε καθαρό το στάρι.

Η δική μου γενιά Μουνταδιανών, γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε σ΄αυτήν, μακρυά από το χωριό, αλλά ουσιαστικά μέσα σ΄αυτό, αφού όλες οι ιστορίες του χειμώνα και τα ακούσματα μέσα στα σπίτια μας, ήταν σχετικά με το χωριό και τους ανθρώπους του: τον Πίπα, τον Μπουρδουμπά, τον Κιαμά, τον Πλάνο, το Βαρθάνιο, το Βίκο, το Γίγα, τον Αμόργαστο, τον… , τον…
 

Δεν είμαστε ο Πύργος με τον πλούτο και τη δόξα του.

Δεν είμαστε ο Πάνορμος με το άλλοτε εμπορικό και τώρα τουριστικό λιμανάκι του.

Ούτε τα Ιστέρνια με τους επώνυμους, ούτε…, ούτε…, ούτε…
 

Είμαστε όμως ο Μουντάδος, από όπου βλέπουμε από τη μια το καμπαναριό της Μεγαλόχαρης και αυθόρμητα μιλάμε μαζί Της και της αποθέτουμε όλα τα προβλήματά μας, κι από την άλλη το Μοναστήρι Της, όπου αισθανόμαστε την Αγία Πελαγία, άνθρωπο σαν και μας και νιώθουμε πως μπορούμε να στηριζόμαστε πάνω της.
 

Είμαστε ο Μουντάδος που μαζί με την Καρυά, λαμβάνουμε την ιδιαίτερη ευλογία από την Μάνα μας Παναγία να Την συναντήσουμε και να Την προσκυνήσουμε καθώς κατεβαίνει κάθε χρόνο προς το σπίτι Της από την επίσκεψή Της στην αγαπημένη Της Αγία Πελαγία. Σταματά και μας επισκέπτεται, καθώς την περιμένουμε στην άκρη του χωριού μας,
 

Αυτός είναι ο πλούτος, η δόξα και η σοφία του τόπου μας.